XIX асрда аниқ бўлдики, юрак ўз фаолияти давомида қандайдир миқдорда электр ишлаб чиқаради. Биринчи электрокардиограммалар Габриел Липпман томонидан симобли электрокардиограммалар ёрдамида ёзиб қолдирилган. Липпман эгри чизиқлари монофаз характерга эга бўлиб, фақат узоқдангина замонавий ЭКГ ни эслатган. Тажрибаларни Виллем Эйнтховен давом эттирди. У ясаган асбоб (симли гальванометр) ҳақиқий ЭКГ ни қайд қилишни таъминлаб берди. У шунингдек ЭКГ тишчаларнинг замонавий талқинини ҳам ўйлаб топди ва юрак фаолиятидаги баъзи бузилишларни ҳам тасвирлаб берди. 1924 йили унга тиббиёт йўналиши бўйича Нобель мукофоти берилди. 1909 йили электрокардиография бўйича рус физиологи А.Самойлов муаллифлигида биринчи китоб нашр қилинди. (Йенн электрокардиограммаси, Фишер нашриёти.)