Zardushtiylik – insoniyatning eng qadimiy monoteistik dinlaridan biri bo‘lib, miloddan avvalgi VI–VII asrlarda Payg‘ambar Zardusht (Zarathustra) tomonidan Eron yerida paydo bo‘lgan. Bu dinning asosiy tamoyillari orasida yaxshilik va yomonlik o‘rtasidagi abadiy kurash, axloqiy poklik va tabiatga hurmat ko‘rsatish alohida o‘rin tutadi. Ayniqsa, zardushtiylikda tabiatning ulug‘lanishi dinning markaziy g‘oyalaridan biri sifatida namoyon bo‘lib, uni “ekologiyaning birinchi tarafdori” deb atashga asos beradi. Bu dinning tabiatga bo‘lgan hurmati nafaqat ruhiy, balki amaliy jihatdan ham chuqur ildiz otgan bo‘lib, uning izdoshlari tabiatni ilohiy yaratilishning bir qismi sifatida qadrlab, uni himoya qilishni o‘z hayotiy vazifasi deb bilishadi. Zardushtiylikda tabiatning ulug‘lanishi Ahura Mazdaning (Yagona Xudo) yetti buyuk yaratilishiga – “Hafta Ameshspenta”ga asoslanadi. Bu yaratilishlar orasida olov (atar), suv (apoh), yer (zam), o‘simliklar (shao), hayvonlar (gayo), inson va osmon kiradi. Har bir element o‘ziga xos muqaddaslikka ega bo‘lib, ularni ifloslantirish nafaqat ekologik, balki ruhiy gunoh sifatida qaraladi. Masalan, zardushtiylar olovni poklik ramzi sifatida ulug‘lashadi, ammo uni tabiatning bir qismi deb hisoblagan holda, undan foydalanishda ehtiyotkorlikni saqlashadi. Shu bilan birga, suv va yer kabi elementlarga hurmat ko‘rsatish orqali tabiatni saqlash g‘oyasi dinning asosiy ibodatlarida aks etadi. Bu an’analar Eron imperiyasining qadimiy shohlarida ham ko‘zga tashlanadi: ular o‘rmonlarni va tabiatni saqlash uchun maxsus qo‘riqxonalar tashkil etganlar va hayvonlarni qurbonlik qilishni cheklaganlar. Ushbu referatda zardushtiylikda tabiatning ulug‘lanishining tarixiy ildizlari, asosiy tamoyillari va zamonaviy ahamiyati ko‘rib chiqiladi. Bu mavzu orqali biz qadimiy dinning tabiatga bo‘lgan hurmatini bugungi ekologik inqirozlar kontekstida qayta baholashga harakat qilamiz, chunki zardushtiylik bizga tabiatni faqat resurs emas, balki ilohiy muvozanatning ajralmas qismi sifatida ko‘rishni o‘rgatadi.